فولاد کم آلیاژ نسبت به فولاد کربنی است. بر اساس فولاد کربن، در نظر گرفته شده است که یک یا چند عنصر آلیاژی به فولاد اضافه شود تا عملکرد آن بهبود یابد. زمانی که مقدار آلیاژ اضافه شده از مقدار کلی فولاد کربنی در روش تولید معمولی بیشتر شود، فولاد آلیاژی نامیده می شود. زمانی که مقدار کل آلیاژ کمتر از 5 درصد باشد به آن فولاد کم آلیاژ می گویند. فولاد آلیاژی معمولی معمولاً کمتر از 3.5٪ است. محتوای آلیاژی بین 5-10 درصد را فولاد آلیاژی متوسط و بیش از 10 درصد را فولاد آلیاژی بالا می نامند.
درجه فولاد شامل سه بخش است: الفبای آوایی چینی که نشان دهنده قدرت تسلیم، مقدار قدرت تسلیم، و نماد درجه کیفیت، مانند Q345D است. از جمله:
Q – استحکام تسلیم فولاد با حرف اول پینیین چینی کاراکتر Qu;
345 - مقدار قدرت تسلیم، واحد مگاپاسکال.
D - درجه کیفیت D است (درجه به A، B، C، D، E تقسیم می شود).
هنگامی که طرف تقاضا به صفحه فولادی نیاز دارد تا عملکرد جهت ضخامت را داشته باشد، نمادی که سطح عملکرد جهت ضخامت (جهت Z) را نشان می دهد پس از مارک مشخص شده در بالا، مانند Q345DZ15 اضافه می شود.
