ST37 SS400 H کانال فولادی

ترکیب شیمیایی فولاد St37 نقش اساسی در تعیین خواص فیزیکی و مکانیکی آن ایفا می کند و ترکیبات اولیه آن آهن، کربن و منگنز است. تطبیق پذیری و استحکام فولاد به طور مستقیم تحت تأثیر این اجزا است که دوام، مقاومت در برابر خوردگی و هدایت حرارتی آن را مشخص می کند.

فرآیند سخت شدن، که شامل حرارت دادن فولاد بالاتر از دمای بحرانی آن و سپس سرد شدن سریع آن است، این خواص را بیشتر می کند. این فرآیند ریزساختار فولاد را تغییر می دهد و سختی و استحکام آن را افزایش می دهد.

علاوه بر این، فرآیند کربورسازی نیز می تواند برای بهبود خواص مکانیکی فولاد St37 مورد استفاده قرار گیرد. این عملیات ترموشیمیایی لایه سطحی فولاد را با کربن غنی می کند و در نتیجه مقاومت سایشی آن را افزایش می دهد. با این حال، باید مراقب بود که محتوای کربن در لایه سطحی از 0.9٪ تجاوز نکند، زیرا این امر می‌تواند منجر به تشکیل سمنتیت و افزایش آسیب‌پذیری فولاد شود.

خواص فیزیکی SS400 و فولاد نرم نقش مهمی در تعیین مناسب بودن آنها برای کاربردهای مختلف دارد.

SS400 دارای چگالی 7.85 گرم بر سانتی متر مکعب است که بر وزن و قدرت آن تأثیر می گذارد. سختی آن در مقیاس برینل اندازه گیری می شود و سختی نسبتا کم اما چقرمگی معقول را نشان می دهد و مقاومت خوبی در برابر ترک ایجاد می کند.

رسانایی حرارتی SS400 تقریباً 25.93 W/mK است که به گرما اجازه می دهد به طور یکنواخت در سراسر مواد توزیع شود و آن را برای کاربردهایی که نیاز به پایداری دما دارند مناسب می کند. رسانایی الکتریکی، اگرچه ویژگی اصلی آن نیست، اما برای اکثر کاربردهای ساختمانی کافی است. خواص مغناطیسی آن با فولاد نرم قابل مقایسه است و برای کاربردهایی که خاصیت مغناطیسی ضروری است مناسب است.

از سوی دیگر، فولاد نرم دارای چگالی مشابه با SS400 است که به ویژگی های استحکام و وزن آن کمک می کند. نسبت به SS400 سختی بالاتر اما چقرمگی کمتری از خود نشان می دهد که باعث می شود در برابر ترک خوردگی مقاومت کمتری داشته باشد اما بادوام تر است.

جدول زیر مقایسه مختصری از ترکیبات شیمیایی معمولی SS400 و فولاد نرم را ارائه می دهد: